Określenia matematyczne cz. 4

Liczbę 2, najprostszą ze wszystkich otrzymuję dodając jedność do samej siebie; liczbę 3, dodając jedność do liczby 2; liczbę 100 dodając jedność do liczby 99, i tak dalej, bez wszelkiej granicy. Jedność daje się dzielić przez te liczby, do których wytworzenia służyła: jednościami, 2, 3, 10, 100 razy mniejszymi rzecz się ma tak samo, jak z właściwą jednością; składają się one z samych siebie podług takich samych praw. Każda więc dana liczba jest oddzielnym przypadkiem ogólnego prawa złożenia jednostki z sobą samą.

Figury geometryczne są również konstrukcjami; wspólnymi ich elementami są: przestrzeń, wszędzie jednorodna, punkt matematyczny, i ruch tego punktu w przestrzeni. istota każdej figury wynika z prawa wyznaczonego przez umysł ruchowi punktu matematycznego w przestrzeni i ruchowi figur wytworzonych tym sposobem. Objaśnijmy to określenie przykładami. Przestrzeń geometry, albo abstrakcyjna rozciągłość o trzech wymiarach, zarówno nieograniczonych, obojętną jest na wszelkie figury, na wszelkie szczególne oznaczenia, ale właśnie już przez to samo może przybrać je wszystkie. Każda figura jest pewnym oznaczeniem przestrzeni, kresem, to jest określeniem, (w etymologicznym znaczeniu wyrazu tiuis – granica, koniec) danymi pewnej cząstce lub części przestrzeni.

Comments

  1. By Reklama